Vakantie voorbij: ‘bevallingen gaan altijd door’

Door Astrid Reitsma, verloskundige

Vakantie voorbij: wij zijn weer in het ritme: school, werk, sport en clubjes gestart. Zwangerschappen en bevallingen gaan altijd door, de zomer was druk voor de thuisblijvers in onze praktijk. Ook wij gingen op vakantie, iedereen moet opladen, bij ons om de beurt. Ik vind de zomer niet vermoeiend, met zijn lange, lichte dagen. Op je vrije dag kun je lekker naar strand of terras. De zomer was prachtig; niet klagen over het weer, want wij hadden ook zomers dat mensen wegspoelden op campings en truien aan moesten.

Ook ik was op vakantie, voorlopig voor het laatst met het hele gezin, dus het werd een speciale bestemming: Zuid-Afrika. Prachtig land. Wij zagen 4 van de ‘grote 5’ en heel veel andere dieren, mooie natuur en prachtige stranden aan de Indische Oceaan. Haaien, walvissen en dolfijnen. Ik zag ook veel armoede: hutjes met golfplaten en volle waslijnen, als bewijs dat er mensen wonen. Veel schoolkinderen die hele einden moesten lopen naar hun ‘huis’, waar ongetwijfeld klusjes wachtten, want er zijn vele monden te voeden.

Jongeren dragen voetbalshirtjes
Veel slechte wegen, na acht uur ’s avonds kon je beter niet meer de straat op, loslopende ‘hippo’s’ en mogelijke criminaliteit. Wij zagen ook veel Nederlanders. Je hoeft ze niet eens te horen praten, herkent hen – en zij ons – van een afstandje. Kleding is vooral comfortabel, niet al te elegant. Geruite shirts op korte broeken met handige zakken. We dragen sneakers onder jurkjes, jongens hebben steevast voetbalshirtjes van hun favoriete club. Wij zijn lang: wij Nederlanders zijn de langste mensen op deze wereld> De meesten van ons zijn aardig en lief. Wie o wie heeft de liefste juf van groep 6 op school?

Moeder hielp jongetje met sommen
Ik ging naar het toilet bij het strand, daar zat een hoogzwangere (38 weken denk ik) toilet juf aan een tafeltje. Bij haar ploeterde een jongetje van een jaar of 9 boven zijn huiswerk. Zijn mama was duidelijk te moe om hem te helpen. Zij had het toilet kennelijk al een tijdje niet meer nagelopen, erg schoon was het niet. Toen ik mijn handen extra goed waste, hoorde ik in een Nederlands accent: “Hi! I am a teacher in the Netherlands. I teach children with the same age as your son. Maybe I can help?” Deze lieve Nederlandse juf pakte er een stoel bij en ik hoorde haar zeggen: “where do we start?” Even dacht ik iets te kunnen toevoegen aan het tafereel. Ik zou kunnen aanschuiven, advies kunnen geven over bekkenpijn en geboorteplan bespreken. Maar het leek mij ‘too much’ en overbodig. Terug op het terras herkende ik gelijk de rest van de Nederlandse familie van de groep 6 juf: de blonde koppies, geruite shirts en stevige, comfortabele sandalen. Zij vroegen zich overduidelijk af waar mama bleef. Ik liet het zo. Als zij hun moeder een beetje kennen, zouden ze vast wel weten dat zij wat verderop een klein jongetje helpt met zijn sommen.

Author: Poeldijk

Geef een reactie